Installatie, beeldende kunst en geluidskunst. Door Bénédicte Davin en Emmanuel Kervyn.

Wat blijft er over van de landschappen die we doorkruisten wanneer we onze ogen sluiten?' Gilles Clément roept met zijn woorden onze innerlijke landschappen op, die ons vormen en zich opbouwen op de landschappen die we hebben bewandeld en die in ons wonen. Met haar stem, met haar lichaam, bewoont een vrouw de ruimte, net zoals de ruimte door haar wordt beïnvloed. Haar geuite teksten rusten op de grond, stoten tegen de papieren wanden, smelten samen met het beeld. Is het een paradox: de abstractie van dichters heeft de drager van papier nodig om geschreven te worden, een dualiteit die de reis tussen 'het oneindige binnen en het oneindige buiten' (Artaud) mogelijk maakt. Het papier zelf is beweeglijk, ontvangt de woorden, de schaduwen, de landschappen, een veelzijdige bondgenoot van deze gestalte tot het haar absorbeert. Buiten het beeld, en soms erin, de discreet aanwezige parallelle eenzaamheid, een man die de installatie bedient, begeleidt deze overpeinzingen met zijn gebaren die ze accentueren, ondersteunen, verlengen, soms tegenwicht biedend. Terwijl de sneeuw voortschrijdt, de regen ratelt, de zee ademt, lijkt het geluid van Asmus Tietchens, soms elektrisch, soms vloeibaar, de uitgestrektheid van de landschappen te willen verzoenen met de eindigheid van onze conditie. Met teksten van Paul Eluard, Herman Hesse, Jacques Izoard, François Jacqmin, Bénédicte Davin, Emmanuel Kervyn