Emmanuel Dundic creëert poëtische installaties waarin ruimte, objecten en hun semiologischebetekenis zorgvuldig met elkaar verweven zijn en de toeschouwer uitnodigen om in dialoog te treden met delicate denkpatronen en betekenislagen. Zijn werk lijkt altijd een element van vakmanschap te bevatten, in de zin van een nauwe betrokkenheid bij het object, zelfs wanneer zijn interventie minimaal of discreet is, omdat hij evenzeer werkt met de uitstraling van objecten als met de structuur van hun betekenis of hun materiële aspect. Wat zijn werk ongetwijfeld onderscheidt en verder versterkt, is dat niets in zijn werken gratuit of zelfingenomen lijkt: elk element krijgt een precieze rol toebedeeld en de toeschouwer kan voelen dat hij of zij zelf in het hart van het kunstwerk is opgenomen en uitgenodigd. Hoewel zijn werk als conceptueel wordt omschreven, behoort Dundic tot deze nieuwe generatie Belgische kunstenaars die het conceptuele erfgoed succesvol verenigen met de poëzie van de vorm om een ​​nieuwe en krachtige artistieke taal te creëren.

Hadelin Feront, fragment uit het persbericht voor de tentoonstelling Metacognitive Artefacts, Emmanuel Dundic en Christina Mitrentse, Galerie Nadine Feront, Brussel 2013